Men zou denken dat er na 2023 verandering had plaatsgevonden binnen de Belgische justitie, maar helaas blijkt het tegendeel waar te zijn. We gaan terug naar 2018. In dat jaar kwam de twintigjarige Sanda Dia om het leven na een dertig uur durende studentendoop, in Nederland ook wel ‘ontgroening’ genoemd. De rechtszaak rondom zijn dood begon in 2023. Achttien verdachten stonden terecht, tegen wie straffen werden geëist van achttien tot vijftig maanden en geldboetes van vierduizend tot achtduizend euro. Uiteindelijk werden de verdachten veroordeeld tot taakstraffen van tweehonderd tot driehonderd uur en boetes van vierhonderd euro. Deze milde straffen leidden tot veel ophef. De veroordeelden, die allen van goede komaf waren, ontvingen lage straffen die niet resulteerden in een strafblad. Hierdoor ontstond het vermoeden van klassejustitie. Kort na de uitspraak plaatste de Belgische YouTuber Acid persoonsgegevens van drie verdachten en een niet-aangeklaagde vierde persoon op zijn YouTube-kanaal. Het delen van gegevens door Acid van een persoon die niet bij de rechtszaak betrokken was, leidde tot een veroordeling voor elektronische belaging. Acid weigerde een mogelijke taakstraf, met de opmerking dat een taakstraf iets was voor de Reuzegommers, de leden van de studentenvereniging die veroordeeld zijn wegens de dood van Sanda Dia. Acid werd uiteindelijk veroordeeld tot een boete, betalen van een schadevergoeding en een voorwaardelijke celstraf van drie maanden. Deze voorwaardelijke celstraf resulteerde in een strafblad, waarmee hij uiteindelijk zwaarder gestraft is dan de veroordeelden in de Sanda Dia zaak. We gaan nu direct door naar een paar dagen geleden. Een Belgische gynaecoloog in opleiding wordt door de rechtbank schuldig bevonden aan aanranding en verkrachting: hij krijgt geen straf opgelegd. Naar verluidt is de reden hiervoor dat hij een getalenteerde en betrokken jongeman is, die zowel privé als professioneel gewaardeerd wordt. Het argument dat een zware straf zijn carrièrekansen als gynaecoloog zou schaden, woog voor de rechter zwaarder dan de ernst van de gepleegde feiten. Omdat hij alleen is veroordeeld tot het betalen van een schadevergoeding, heeft ook hij geen strafblad gekregen. Hierdoor kan hij in theorie zijn opleiding tot gynaecoloog vervolgen. De toekomst zal uitwijzen of dat in de praktijk ook zo is. De reden dat ik YouTuber Acid en zijn veroordeling eerder noemde, is vanwege het feit dat hij ook in deze zaak persoonsgegevens heeft gedeeld. Wat mij betreft is dat volkomen terecht, want als de Belgische justitie vrouwen niet beschermt, dient iemand anders in te grijpen. Wel hoop ik dat mensen niet voor eigen rechter gaan spelen. De Belgische justitie heeft aangegeven een onderzoek te zijn gestart naar het handelen van Acid. Het is te hopen dat hij deze keer niet zwaarder gestraft wordt dan de dader in de betreffende zaak. Het is moeilijk te zeggen hoe vaak dit soort zaken, waarbij daders geen straf of taakstraffen opgelegd krijgen bij ernstige feiten, voorkomt in België, aangezien ik hierover geen cijfers heb kunnen vinden. Echter, het zou me niet verbazen als dit aanzienlijk vaker gebeurt. Eerder in dit schrijven heb ik het woord klassejustitie gebruikt, een woord dat naar mijn idee de mening van veel mensen over de Belgische justitie weerspiegelt. In België lijkt de kans op een strafblad aanzienlijk kleiner voor hoger opgeleiden of mensen met welgestelde ouders, dan voor de laagopgeleide, minder vermogende Belg. Ik wil benadrukken dat de voorgaande uitspraak mijn persoonlijke mening betreft, die niet door cijfermatig bewijs wordt gestaafd. Verder is het feit dat de Belgische justitie daders in verkrachtingszaken en zaken waarbij mensen gedood zijn belangrijker vindt dan de slachtoffers, een slechte zaak die een verkeerd signaal afgeeft. Dit zou namelijk de perceptie kunnen wekken dat men ongestraft ernstige misdrijven kan plegen. Bij moord, doodslag en verkrachting acht ik een taakstraf nooit passend, en ik zie het als een verantwoordelijkheid van de Belgische overheid om het strafrecht zodanig aan te passen dat dit niet langer mogelijk is. Hoewel het niet bewezen is dat de Belgische justitie daders belangrijker vindt dan slachtoffers, wekken ze naar mijn mening wel die indruk. Het spijt me dat ik mijn gedachten niet langer kon inhouden en u, als lezers, hiermee heb opgezadeld. Ik voelde echter de dringende behoefte dit met u te delen.